WIEDZA WIEDZM I WIEDZMINÓW LE HIS * LEE HISS

ZENDASZTA balal

KAPŁANKA WIEDZY W  LEHISTANIE ZWANUM TEŻ PRZEZ RZYMSKICH OPRAWCÓW "BABILON "
WAWEL – STAROŻYTNY BABEL -  bab ili
Rozwiązanie zagadki
Nierzadko zdarza się tak, że ostateczne prawdy wcale nie krążą gdzieś w odległej przestrzeni, lecz znajdują się tuż
pod naszymi stopami, i aby je odkryć, niemal wystarczy się o nie potknąć. Nie inaczej było i w tym przypadku.
Już za pierwszym razem, kiedy zastanawiałem się nad źródłem nazwy wzgórza i zamku w Krakowie, nasunęło mi się skojarzenie z nazwą starożytnego Babilonu: Babel, i wzniesionej w nim wieży. Przyznam, że na początku wydawało mi się zupełnie  nieprawdopodobnym, aby nazwa starożytnego miasta, które dzieli od Krakowa tysiące lat i kilometrów, mogła być użyta na określenie centrum państwa polskiego. Tak czy inaczej, zdecydowałem się rzecz sprawdzić. Ku mojemu największemu zdziwieniu coraz to więcej faktów zdawało się potwierdzać moją hipotezę, aż domomentu, kiedy nie sposób było dłużejwątpić o jej trafności. Sprawa ta wydała mi się na tyle interesująca, że zdecydowałem się ją przedstawić szerszemu gronu czytelników.
Wiadomości o pełnym zakresie prowadzonych przeze mnie badań nad ogólną strukturą i treścią
najstarszych przekazów o historii Polski zawiera artykuł opublikowany w czasopiśmie „Pressje”1
.
HISTORIA NAZWY
Właściwe rozpatrzenie problemu należy rozpocząć od krótkiej historii nazwy Babilon / Babel i przeglądu jej form.
1. FORMA ORYGINALNA I ETYMOLOGIE
Nazwa miasta Babilon pochodzi od akkadyjskiego bab ili
– brama boga2
. Przez długie wieki obowiązywała jednak inna etymologia, rodem ze starotestamentowej Księgi Rodzaju, gdzie
nazwę Babel powiązano z terminem hebrajskim balal – „pomieszał” (chodziło o pomieszanie przez Boga języków na świecie)3
.
W związku z tym od tej pory słowo Babel często jest używane, także w języku polskim, jako określenie zamętu, pomieszania.
Nazwa posiada dwa warianty: dłuższy – Babilon, i krótszy – Babel. Pierwszy jest bardziej charakterystyczny dla języków zachodnich (łacina, greka), drugi dla wschodnich (język perski, hebrajski, arabski itp.).

2. FORMY GRECKIE
Najczęściej używanym przez Greków słowem na określenie Babilonu było greckie Βαβυλών4 [czyt. Babylon].
Znamy jednak przypadek użycia krótkiej formy greckiej: Βαßέλ5 [czyt. Babel].
Prawdopodobnie około początku naszej ery nastąpiły w fonetyce języka greckiego pewne zmiany, które spowodowały, że spółgłoska zwarta dźwięczna β przekształciła się w dźwięczną szczelinową,
czyli dźwięk zbliżony do polskiego w 6
.
W związku z tym w epoce poklasycznej Grecy słowa zapisane tak jak poprzednio: Βαβυλών, Βαßέλ, czytali
odpowiednio: wawilon, wawel!. Taki kształt fonetyczny formy dłuższej potwierdza współczesny język grecki, w którym słowo Βαβυλών czytane jest wawilon.

3. FORMA PRASŁOWIAŃSKA
I ZALEŻNE OD NIEJ FORMY SŁOWIAŃSKIE
Kanoniczna forma prasłowiańska nazwy miasta Вавилонъ7 [czyt. Wawilon] pochodzi z języka greckiego, zachowując identyczną pisownię i wartość fonetyczną. Do dziś jest powszechnie używana jako określenie Babilonu we wszystkich językach wschodniosłowiańskich i części południowosłowiańskich. Przedmiotem
zapożyczenia z języka greckiego mogła być także formakrótsza Βαßέλ [czyt. Wawel].




1 P. Makuch, Wawel, Babel i król Kirkous: wstęp
do badań nad najstarszymi nazwami i legendami
krakowskimi, „Pressje” 2007, teka 10 i 11,
s. 201–220.
2 Encyklopedia biblijna, red. P.J. Achtemeier,
Warszawa 1999, s. 77.
3 Ibidem.
4 H. Stephano, Thesaurus graece linguae, t. 2,
cz. 2, Paryż 1833, s. 9.
5 Ibidem.
6 Języki indoeuropejskie, red. L. Bednarczuk,
t. 1, Warszawa 1986, s. 444.
7 Slovnίk jazyka staroslověnského, t. 1, Praha
1966, s. 163. Nazwę zapisuję znakami ruskimi.
8 R.G. Kent, Old Persian Grammar, Texts, Lexicon, Connecticut 1953, s. 199.
9 W. Dulęba, The Cyrus Legend in the Šāhnāme, Kraków 1995, s. 41 i n.
10 Ibidem, s. 90.
11 Języki indoeuropejskie, op.cit. s. 141, 154, 163.
12 Thesaurus linguae latinae, t. 2, Lipsiae 1901, s. 1653.
13 Ibidem.
14 Slovnίk jazyka staroslověnského, op.cit., s. 162.
15 Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, cz. 2: Nazwy
osobowe pochodzenia chrześcijańskiego, oprac. M. Malec, Kraków 1995, s. 134.
16 Ibidem.
17 Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, op.cit., s. 134.
18 Kronika wielkopolska, red. B. Kürbis, MPH, t. 8, cz. 2, Warszawa 1970.
19 Kodeks Sędziwoja z Czechła, Biblioteka Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie,
rkps 1310.
20 M. Plezia, Legenda o Smoku Wawelskim, „Rocznik Krakowski”, t. 42: 1971, s. 23.
21 Kronika wielkopolska, red. B. Kürbis, op.cit., s. VII.
22 Ibidem, s. 8.
23 Kronika wielkopolska, tłum. K. Abgarowicz, Warszawa 1965, s. 55.
24 Słownik łacińsko-polski, red. J. Korpanty, t. 2, Warszawa 2003, s. 890.
25 M. Plezia, op.cit., s. 21.
26 I. Żdanow, Russkij bylewoj epos, St. Petersburg 1895, s. 37.
27 J.T. Bąbel, Smoki i smokobójcy, http://rodman.most.org.pl/J.T.Babel16.htm. Chciałoby
się jedynie dodać, iż zaprezentowana przez J.T. Bąbla wersja jest tą właśnie, która
zachowuje prawidłowe wskazanie na smoka i miejsce akcji.
28 Thesaurus linguae latinae, op.cit., s. 1655.
29 I. Żdanow, op.cit., s. 37.
30 Według zgodnej opinii kronikarzy polskich Wawel istniał już w starożytności.
31 M. Eliade, Kosmologia i alchemia babilońska, Warszawa 2000, s. 29.
32 A. Szyjewski, Religia Słowian, Kraków 2003, s. 87.
33 Słownik starożytności słowiańskich, red. G. Labuda, Z. Stieber, t. 6, Wrocław – Warszawa
– Kraków – Gdańsk 1977, s. 341, 342.
34 Kronika wielkopolska, op.cit., s. 48.
35 Ibidem, s. 49.



Pozostaje jeszcze kwestia nazwy.
Civitas - społeczność, mieszkańcy, obywatele
Schine_sghe - Szine_ar (Summer) - Babilon
Civitas Schinesghe - obywatele babilońscy albo oświeceni 
 
Skąd się wzięła nazwa Babilon wyjaśnię później  
W okresie sumeryjskim (III tysiąclecie p.n.e.), zwanym Ka-dingirra, semicka nazwa Bab-ili była tłumaczona jako “brama boga”; używana obecnie nazwa Babilon ...


Słowo Lah/Leh, obecnie pisane jako Lech i jest utożsamiane z naszym Państwem od starożytności. Starożytna nazwa grecka naszego Państwa to Lachia (kraj Panów), po ukraińsku nadal zwie się nas Lachami, stąd powiedzenia: “Strachy na Lachy” oraz “Pamitaj Lasze, szo po Wislu, to nasze”. Litwini, mimo osiemsetletniej indoktrynacji chrześcijańskiej oraz pięćsetletniej wspólnej państwowości z Polską, nigdy nie zmienili nazwy Polski na chrześcijańską i do tej pory Polska po litewsku to Lenkija (Lęchija), a Polak to Lenkas. Węgrzy zwą nas Lengyel i jest to połączenie dwóch słów: Lech i Angyel (Pan i Anioł), a nasze państwo zwą Lengyelorszag, co dosłownie oznacza Państwo Panów Aniołów. Ważne jest, by zrozumieć, że są to wszystkie narody ościenne Polski, które nie były chrześcijańskie w momencie zmiany nazwy Lechia na Polska i właśnie z tego powodu jej nie zmieniły. Czechy i Niemcy były chrześcijańskie i natychmiast zmieniły nazewnictwo na chrześcijańskie.

W świecie nazwa Lechia pozostała do dziś u narodów niechrześcijańskich. I tak po turecku Polska to Lehistan, a po persku i arabsku to Lahestan. Warto zauważyć, że słowo “stan” oznacza po persku po prostu “państwo” (i w tej formie przeniknęło do innych języków) i jest dość popularne w regionie: Kirgistan, Pakistan, Uzbekistan, Afganistan, Kazachstan, Turkmenistan itp. Zawsze składają się z części oznaczającej naród + państwo np. Turkmenistan to Państwo tureckich mężów, a Lehistan oznacza państwo Lachów.

Warto tu zaznaczyć, że Turcja NIGDY nie uznała rozbiorów Rzeczpospolitej i do 1918 roku, podczas spotkań międzynarodowych na jej terenie, było przygotowane miejsce (pusty fotel). Podczas rozpoczęcia każdego spotkania mówiono: “Poseł z Lahestanu jeszcze nie przybył, ale zjazd należy już zacząć”.

Starożytna nazwa naszego państwa przetrwała do dziś w lingwistyce.

Leżeć

Od słowa “Lech” pochodzą polskie słowa „leżeć”, „położyć”, „legnąć”, „łożyć”, “łoże”, „włożyć”, „wkładać”, „kłaść”, „podłoże”, „podłoga”. Możliwe są 3 wyjaśnienia:

  • Lechici pokazali podbitym narodom domy i/lub łóżka. Ma to sens, ponieważ polskie słowa: “dom”, “łóże” i “wioska” obecne są w ogromnej ilości języków.
  • Lechitów wnoszono do podbitych miast na leżąco (w lektykach?) i tak się skojarzyło
  • Lechici zaraz po podboju brali sobie lokalne nałożnice?

Słowo “leżeć” w innych językach (np. grecki), brzmi bardziej “lechicko”, niż nawet po polsku np. el:lechos (łóżko), la:lectus (łóżko) → pl:lektyka, de:liegen (leżeć), en: lie (leżeć), lay (kłaść) itd. w samym sanskrycie znaczenie się trochę zmieniło i nie oznacza samej czynności leżenia, ale miejsce, gdzie się leży, czyli „dom”. Stąd Hima (zima / śnieg) + Laja (Leżeć / Dom) = Himalaja.

U obecnych Germanów słowo “Lech” w znaczeniu “leżeć” utworzyło słowo “Loch” i to słowo wróciło do nas i po polsku obecnie oznacza podziemne wilgotne więzienie (miejsce gdzie się leży – lub jest zmuszonym do leżenia).

Semici

Właściwie to w całym regionie bliskowschodnim ten rdzeń jest widoczny. Po hebrajsku słowo “Lah” ma to samo znaczenie i brzmi Elah. W liczbie mnogiej to Elahim, a w wersji starohebrajskiej brzmi Elohim. Co bardziej gorliwi chrześcijanie znają to słowo bardzo dobrze, jest ono użyte w Biblii (hebrajskiej) ponad 2700 razy na nazwanie Boga lub Bogów (bo jest to liczba mnoga). Podczas czytania Biblii słowo JHWH tłumaczone na Polski jako Jehowah czytane jest właśnie jako Elohim (Panowie, Bogowie), ponieważ Żydzi wierzą, że nie są godni wymawiania słowa JHWH. Nie przypadkowo w Biblii zwie się ludzi owieczkami, bo słowo Elohim oznacza też pasterzy. Po arabsku natomiast słowo Lah ma dodany przedrostek określony Al i stąd wziął się słynny Allah, co znaczy dosłownie “ten Bóg” / “Bóg właściwy”. Dlatego Lahestan po arabsku również znaczy Kraj Boga.

O ile w języku polskim “bóg” dał nam pismo czyli “bukwy” i stąd germanie zbiór bukiew nazywają “buk” np. en:book (książka), de:Buch (książka) to już Semitom bóg dał co innego . Chodzi o jedzenie. Słowo “lahem” (coś co jest dane od pana / boga) po hebrajsku oznacza “chleb”. Nie jest to oczywiście przypadkiem, gdyż Lechia mając na swoim terenie więcej urodzajnej ziemi niż wszystkie pozostałe narody razem (spójrzcie na mapę antycznego świata!) eksportowała żywność przez Kaukaz na tereny bliskowschodnie. Słowo “lahem” znacie  bardzo dobrze z innego słowa, a jest nim Betlahem (Betlejem), co dosłownie znaczy Dom Chleba, ale i Dom czegoś, co pochodzi od Boga. Dlatego temu miejscu przypisuje się miejsce narodzin chrześcijańskiego boga. Arabowie natomiast tym samym słowem czyli “lahma” oznaczają po prostu mięso. Ich bóg nie był tak wegetariański jak ten hebrajski .

Grecja

Grekom nie daliśmy boga, chleba, ani mięsa, ale poszkodowani też się nie czują. Dostali od nas słowa. Słowo “leh” jest źródłosłowem dla greckiego “lego”, które oznacza pierwotnie “zdobywać”, więc jednoznacznie kojarzy się z Lechią, a wtórnie oznacza “czytać” oraz “legis” to po prostu “mowa” → “lexi” (słowo) stąd polskie “leksyka”, “leksykon” czy “leksem”. Nie jest oczywiście przypadkiem, że my siebie nazywamy słowianami, co oznaczać może “Ci, którzy używają słów”, “Ci, o których się mówi”, albo nawet “Ci, co dali słowa”, słowo “Lechici” jest w grece i łacinie dosłownym tłumaczeniem nazwy “Słowianie”. W słowie “Leksykon”, słychać tam wyraźnie “Leks” / “Lechs” czyli “Lechici” / “Słowianie”.

Słowo “leh” oznacza też “wybrańca”, a “Lechia” to “naród wybrany”. Widać to w dodatkowych znaczeniach słowa: el:lego (mówię oraz WYBIERAM).

Rzym

Rzymianom daliśmy prawo i władców. “lex” (prawo) i “legi” (czytać oraz wybierać), stąd wróciły do nas jako na przykład “legislacja”. Tak jak po grecku, słowo “leh” / “leg” oznacza wybrańca, a Lechia to “naród wybrany”. Zbiór wybrańców do dziś nazywamy “legion” lub “legia”, a zbiór drużyn czy państw nazywa się właśnie “Ligą” (słowo w każdym języku brzmi prawie tak samo, a pochodzi właśnie od łacińskiego, a to z greckiego “wybierać”, “wybrany”, które pochodzą od słowa “Lech”). O ile znana nam jest “Legia” z Warszawy, to jej odpowiednikiem z Gdańska jest już “Lechia”. Oba zespoły to przecież “wybrańcy” do lokalnej reprezentacji tych miast.

Często dochodzi między językami do przejść L → R, stąd nazwy władców np. la:rex (król) np. “Tyranosaurus Rex”, la:regina (królowa), ale i hinduskie: sa:radża (król, radża), hi:radża oraz sa:raj / radż (królestwo, raj). W tym miejscu pojawia się wątpliwość, czy na pewno słowo “Lech” jest indyjskie (tak sugerują źródła), bo skoro ma to samo znaczenie, co Raj i Radż, a pisownia jest różna to znaczy, że przywędrowało do tego języka z różnych stron lub w różnym czasie (stąd różna wymowa i pisowania, a znaczenie to samo). Skoro na północ od Indii byli słowianie i do dziś mieszkają tam ludy mające te samą haplogrupę krwi co słowianie i wyglądają jak my, tylko mają ciemniejszą skórę, ale po późniejszej inwazji tureckiej i arabskiej używają języków tureckopodobnych i wyznają islam.

Nie tylko źródłosłów “leks” pochodzi od nas. Inna nazwa Słowian to “barbarzyńcy” < la:barba (broda). Litery B i W wymieniają się do tej pory między językami: Baskowie – Vascos, Gulf du Viskaya / Zatoka Biskajska, Wawel / Babel, Babilon / Wawilon (po grecku, rosyjsku i ukraińsku), Vasco da Gama – Bask z Gamów itd. Innym określeniem “słowa” jest po łacinie “verbum” > “werbalny”, które pochodzi od barba (barbarzyńca). Dwie różne drogi prowadzą do wniosku, że Rzymianie wiedzieli, że słowa i język posiadają od nas.

Hindustan i Persja

W Sanskrycie Lech oznacza tyle, co pan, władca, król, pasterz czy bóg. Lechistan to państwo panów lub państwo bogów lub państwo pasterzy. Po persku do dzisiaj słowo Lah oznacza pana, boga i pasterza.

Germanie

Chodzi oczywiście o Germanów w obecnym znaczeniu tego słowa, bo kiedyś oczywiście pod tą nazwą byli Słowianie. Daliśmy im nie tylko słowo “państwo” czyli de:Reich (państwo / rzesza), nl:rijk (imperium), sv:rike (państwo). Od tego słowa pochodzą też en:rich (bogaty) oraz… cała medycyna!

Od słowa “lech” wzięło się polskie i germańskie słowo “lek” oznaczające pierwotnie wyciąganie czegoś np. wody ze studni, ale i… choroby z chorego. W tym znaczeniu mamy obecnie np. en:leech (pijawka). Osoby zajmujące się medycyną w świecie antycznym to Lechici, stąd każdy szaman zwany był “lekiem”. W językach słowiańskich słowa lek/leczyć/lekarz brzmią tak samo jak po polsku. W językach germańskich: no: lækjar, da:læge, is:læknir → fi:lääkäri oraz en:leech (uzdrawiacz). Etymologia tego ostatniego z angielskiego wikisłownika: From Middle English leche (“physician”), from Old English lǣċe (“doctor, physician”), from Proto-Germanic *lēkijaz (“doctor”), from Proto-Indo-European *lēg(‘)- (“doctor”). Wartym zauważenia jest fakt, że nawet według oficjalnych etymoglii to słowo pochodzi od tego samego słowa co greckie “słowo” i łacińskie “prawo”.

Celtowie

Najprawdopodobniej poprzez Germanów, do Celtów dotarło to słowo również w formie “Loch” w znaczeniu “mokradło” (porównaj z germańskim Loch – wilgotne więzienie opisane w rozdziale “leżeć” na początku artykułu). Obecnie to słowo znaczy tyle, co jezioro, zatoka czy fiord np. Loch Ness. Należy przy tym zauważyć, że Wikingów (również Słowian/Polaków) po celtycku nazywano Lochlannach czyli właśnie “ludzie z wody”, “ludzie z morza”. Do dziś tak nazywa się po szkocku/irlandzku Skandynawię, Danię i Norwegię.

Hindustan

W Sanskrycie pojawia się takie słowo jak “Lamka” / “Lanka”, które oznacza “ziemia”, “kraj”, “ląd”, “wyspa”. Jeśli połączymy brzmienie “Lanka” z litewskim “Lenkija” (Polska), weźmiemy pod uwagę istnienie liturgicznego językaPalskiego (Pali), zrozumiemy jaką haplogrupę krwi mają Brahmini (najwyższa indyjska kasta kapłanów, haplogrupa R1A1, która pochodzi z terenów obecnej Polski i Ukrainy) i dołożymy sanskryckie słowo “Sri” (święty, jasny), to powstanie nam: Sri Lanka (Święta Ziemia), której nazwa może być ostatnią oficjalną nazwą własną kraju pochodzącą od antycznej “Lechii”.

Rozumiem, że informacje powyżej można bez sprawdzenia uznać za jakieś brednie. No bo jak to, Polska krajem Boga? Zapraszam do Bibliotek i Google. Wszystko można sprawdzić i potwierdzić, jeśli oczywiście starczy odwagi.

Warto odnotować, że słowo Leh/Lah znajduje się również na inskrypcjach na wielu Kurhanach w Europie i Azji. Oznacza się w ten sposób, że grobowiec należy do Władcy.



Ignacy Pietraszewski (ur. 31 grudnia 1796[1] w Biskupcu, zm. 16 listopada 1869 w Berlinie) – dziewiętnastowieczny orientalista polski.

Urodził się w Biskupcu na Warmii w rodzinie Baltazara i Barbary (z domu Ciecierskiej) Pietruszyńskich. Po śmierci ojca (1802) i powtórnym zamążpójściu matki (1805), w 10 roku życia przeprowadził się do Grodna, gdzie pozostawał pod opieką swoich wujów, Jana i Antoniego (późniejsi ojcowie: Faustus i Feliks) Ciecierskich, którzy w zakonie dominikańskim zajmowali wysokie stanowiska. Przebywali tam także jego dwaj starsi bracia (także dominikanie), którzy zmienili nazwisko z Pietruszyńscy na Pietraszewscy i do podobnej zmiany nazwiska skłonili Ignacego. Tam w latach 1807–1813 uczęszczał do gimnazjum dominikańskiego. Krewni próbowali skłonić go do tego, aby po ukończeniu gimnazjum wstąpił do zakonu dominikanów, jednakże stanowczo odmówił, chcąc kształcić się dalej. Wskutek tego rodzina odmówiła mu dalszego wsparcia, przez co sam musiał zadbać o własne utrzymanie. Przez kilka lat pracował jako guwerner i dopiero po zgromadzeniu pewnych oszczędności w roku 1822 mógł przenieść się do Wilna, gdzie na Uniwersytecie Wileńskim zapisał się na wydział literacki. Tam uczęszczał na wykłady profesora Wilhelma Münnicha (1788-1867) nauczającego podstaw języków perskiego i arabskiego.





Tytuł.:   orginał Wariant tytułu: Współtwórca:

STUDIA NAD WIEDZĄ
WIEDZA A INSTYTUCJONALIZACJA  NIEODPOWIEDZIALNOŚCI
CIEMNOTA NARODU POWODEM DO DUMY ZAŻĄDZAJĄCYCH




Znalezione obrazy dla zapytania SERATUM RAAM

Jerozolima w rękach Nabuchodonozora - Historia - polskieradio.pl

www.polskieradio.pl/39/156/.../897292,Jerozolima-w-rekach-Nabuchodonozora
18 lipca 586 p.n.e. wojska babilońskie pod wodzą króla Nabuchodonozora II zdobyły i splądrowały Jerozolimę, tłumiąc bunt Żydów, mieszkańców Judy.

Nabuchodonozor II – Wikicytaty

https://pl.wikiquote.org/wiki/Nabuchodonozor_II
Nabuchodonozor II (630–562 p.n.e.) – król Babilonii z dynastii chaldejskiej, syn i następca Nabopolassara, panował w latach 604–562 p.n.e. 



Język akadyjski (akad. lišānum akkadītum, Kod ISO 639: akk), dawniej też zwany „chaldejskim” – język z grupy semickiej, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa języka pochodzi od miasta Akad w środkowej Mezopotamii, stolicy imperium akadyjskiego, założonego około 2350 roku p.n.e. przez Sargona.

W literaturze naukowej określenia „język akadyjski” używa się w dwóch znaczeniach. W węższym termin ten oznacza najstarszy etap rozwoju języka ludów semickich, zamieszkałych na terenach, na których później powstały BabiloniaAsyria i Subartu. W szerszym znaczeniu (choć tu stosowanie terminu nie jest zalecane) jest to język mezopotamski, którym posługiwano się w Międzyrzeczu od III tysiąclecia p.n.e. do początków naszej ery[1].

W drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. był używany w kontaktach dyplomatycznych między państwami Egiptu, Mezopotamii, AnatoliiPalestyny i Syrii
W języku akadyjskim istniały cztery samogłoski: a,e,i,u. Samogłoska e pojawiła się po zaniku spółgłosek gardłowych jako rekompensata - np. „cztery” to po akadyjsku erbe a po arabsku 'arba`ah. Iloczas był fonemiczny, podobnie jak w arabskim i hebrajskim. Nie było tonów.

  • 1 ištēn  -  باہر لے جانے  -                                   --ogień
  • 2 šena   -  शिवसेना  -  Shiv Sena                    --ziemia 
  • 3 šalaš  -  द्वीप       -  Insel                             --woda
  • 4 erbe  -  जडीबुटी    -  جڑی بوٹیاں  -  przyprawy  -- powietrze
  • 5 hamiš
  • 6 šiššu
  • 7 sebe
  • 8 samāne
  • 9 tiše
  • 10 ešer

Isten – najwyższy bóg pogańskich Węgrów. Stwórca i władca świata, dobry, choć mało aktywny. Zamieszkuje niebo znajdujące się powyżej czubka drzewa będącego osią wszechświata. Można się do niego dostać wspinając się po jego głównym konarze.

W opowieściach baśniowych wykazuje cechy irańskiego Ahura Mazdy oraz demiurgów znanych u ludów ugrofińskich (fiński Ukko, chantyjsko-mansyjski Numi Tarem) i ałtajskich (Tengri).













WIEDZA PASTARZE SKUPIENIE